Home

marieke craamer

columns, blogs, mijmeringen

Collect call

 

In het kader van een aankomende verhuizing ben ik een kast aan het uitmesten.

Het schiet voor geen meter op, want het betreft een kast met o.a foto’s van vroeger en agenda’s van mijn middelbare schoolperiode.

 

De foto’s en agenda’s worden even uitvoerig bekeken door mijn dochters, zeker de oudste, die nu dezelfde leeftijd heeft als ik toen.

Ze ziet dat wat zij nu in haar telefoon heeft, zich bij mij in de agenda bevindt: foto’s gedichtjes, krabbels van vriendinnen, over vakanties, jongens en leraren. Uiteindelijk komt het na 30 jaar gewoon nog op hetzelfde neer en ik smelt als ze zegt: ‘als ik je toen had gekend waren we vast besties geweest.’ Maar de vraag is wat zij nog kan laten zien als we 30 jaar verder zijn.

 

Nee, dan die vakantiefoto’s van mijn eerste vakantie in het buitenland. Afgedrukte foto’s natuurlijk, in een mapje met de negatieven erbij.

Heel braaf vertrok ik met mijn vriendin naar een goedkope kleine familie-camping in Bretagne. We bekijken de foto’s en ik wil er een korte anekdote over vertellen, maar het wordt uiteindelijk een lang verhaal omdat ik van alles moet gaan uitleggen.

 

Hoe dat werkte, een collect-call vanuit een telefooncel naar huis om je ouders te laten weten dat je goed was aangekomen.

Dat we achteraf pas thuis de hilarische foto’s zagen omdat thuis eerst het rolletje ontwikkeld moest worden. (Met grote letters staat dus ook in die schoolagenda: foto’s halen!)

Hoe je met zo’n camera toch een selfie kon maken.

Dat je geen pinpas meehad maar een portemonnee waar je elke dag je dag-budget in deed. Wat een Franse franc was.

Geen wifi, internet of Google translate.

Wel ravioli uit blik, stinkende camembert in de tent, elf ijsjes op een dag of een literbak ijs samen wegwerken zonder een gram aan te komen en chronisch melig.

Wie die jongens waren op de foto’s (gewoon vrienden, echt waar (echt waar)). Hoe dat werkte, penvrienden in het frans.

Dat het geweldig was, ondanks dat het vier dagen onafgebroken regende, er een enorme stapel ietwat stinkende natte was die dagen in de voortent van de kleine tent lag en ik bovenop de kerriesoep was gaan zitten op mijn slaapzak, zodat we de rest van de tijd in de kerrielucht lagen.

Dat we op de laatste dag nog precies één franc over hadden, om de laatste collect-call te kunnen maken.

 

En ondanks dat ik nu denkt wat vreselijk braaaaaf, vinden mijn dochters het vooral enorm avontuurlijk klinken. Geen ouders! Geen telefoon! Geen bereik! Jongensvrienden!

Ja, dat klinkt toch als het Walhalla voor menig puber?

 

Nee, het opruimen schiet voor geen meter op, maar het is wel leuk en mooi dat de meiden zien dat ik ook ooit een puber was met dezelfde streken en strubbelingen. Dat ik ze heus wel snap. Nee, ik heb niet de illusie dat ze alles met me gaan delen en dat moeten ze ook vooral niet doen en lekker zelf op een dag op avontuur gaan.

Maar voor nu vind ik het stiekem nog even heerlijk dat ze gewoon op vakantie nog met ons meegaan.

Zo. Volgende kast.

 

Marieke

 

Februari 2018

Januari 2018. Alles op/in orde…

 

Meer tijd voor familie en vrienden, sporten, diëten en stoppen met roken zijn de meest voorkomende goede voornemens lees ik. Stoppen met drinken, geen schulden meer, ont-stressen. Mooi. Prima. Doen. Best haalbaar, misschien zelf meer vliegen in één klap. Zo gaan sporten en diëten prima samen, net als diëten en stoppen met drinken.

Alhoewel meer tijd met vrienden en stoppen met drinken wellicht een wat lastigere combinatie is, net als kleine kinderen en ont-stressen.

 

Nou ja, DOEN is uiteindelijk het werkwoord als het gaat om voornemens, al doe ik er zelf niet aan.

Maar dan op nummer tien in het lijstje meest voorkomende voornemens: alles op orde krijgen.

Alles. Op. Orde.

Alles.

 

Ik weet het niet hoor, maar dit is toch bij voorbaat een totaal kansloze doelstelling?

Wie heeft er in vredesnaam alles op orde?

En is dat dan in spullen of mentaal of bedoelen ze beide?

En waar begin je dan? En ben je überhaupt gelukkig als je alles op orde hebt?

 

Ons huis heeft in de verkoop gestaan de afgelopen tijd en dan wordt geadviseerd je huis voor de verkoop optimaal op orde hebben. Geen overbodige spullen, ruimte, alles fris en schoon en ruikend naar eucalyptus. En volgens de makelaar en de kijkers was alles prima op orde.

Maar die puberkast op de puberslaapkamer, ik weet zeker dat die niet is opengemaakt, want anders was de hele puber-inboedel naar buiten getuimeld. Duidelijk niet Op Orde. (Eigenlijk een perfecte spiegel van dat puberbrein zeg maar).

En die spullen die tijdelijk in de externe berging staan, die ziet ook iemand. Mooi weggewerkt achter slot en grendel, zodat het op orde líjkt.

 

En al geniet ik van het opgeruimde huis, het genieten duurt nooit langer dan een paar uur. Ik heb namelijk een gezin. En een opgeruimd huis met een gezin is (bij mij) sowieso een illusie.

Ze kunnen misschien beter een lijst maken van de meest voorkomende rondslingerende spullen in huis (oortelefoontjes, sokken, vesten, schoolboeken, kopjes, glazen) en dáár een oplossing voor vinden.

En dan vervolgens dat brein, mijn brein, dat is eigenlijk niet veel anders dat het huis.

 

Met mijn redelijk opgeruimde karakter ben ik meestal positief gestemd, maar ook daar, in dat brein, heb ik laatjes en kastjes die, als je ze opentrekt, toch wel wat voller zijn dan de buitenkant doet vermoeden. Ook niet altijd op orde.

 

Persoonlijk heb ik liever als doelstelling dat de basis op orde is. Dat hier in huis niemand iets te kort komt aan liefde, aandacht en eten (het blijven pubers). Dat het in mijn hoofd overzichtelijk is.

 

En dat het voornemen dat Niet alles op orde is, ook prima is. Want al is het op orde, het blijft niet op orde.

Soms zit die wasmand overvol omdat er plots nog wat kleren lagen op een bepaalde kamer.

Soms is je hoofd overvol omdat het werk je aanvliegt, je kinderen of ouders je zorg zijn.

 

Alles op orde… pfffff

 

Prima om goede voornemens te hebben en wil je het echt, ga ervoor en ga het DOEN.

Maar soms, als je het even niet op orde hebt, dan spreek je met een vriend of vriendin af en drink je een wijntje of biertje en combineer je zo je goede voornemens met je slechte gewoonte.

 

Of als je een keertje geen puf hebt, dan pak je een boek in plaats van de loopband bij de sportschool..

Want weet je, dat heet genieten en dat is altijd goed.

 

Marieke